Buying a house in Spain / Een huis in Spanje kopen (1)

(Klik hier voor het Nederlandse artikel)

And then we bought a house in Spain!

Just like that. Or that's what it looked like to the outside world. The reality is that it obviously required a fair bit of work, research, tenacity and guts. Oh, and money, let's not forget that.

Hubby and I are property investors. We like houses. It's that simple. Truth be told, in Australia it's a fair bit easier to hold investment properties than in Holland. The legal and tax systems are set up differently. It's hard to get into the housing market, but once you do, it's pretty easy to buy a second property. So where Dutch people opt for shares when they wish to invest, Australians tend to go for investment properties. Having said that, it's not impossible in The Netherlands. We managed to successfully obtain one in Haarlem (read more here) but I think that's probably where it ends, as far as investment properties in Holland are concerned.

Dreaming of a holiday home

We always dreamed of a holiday home. Somewhere to escape. Something totally different to normal. Something that would be ours, and not purposely bought to rent out. We could never quite justify it though; you spend a lot of money to not always be there. And we love travelling all over the world. Would we still do so if we owned a holiday home somewhere idyllic?

Then corona hit. And we realised anything can happen. The world turns upside down without warning. We figured life is short. Too short. If we really want something we should just go for it. Especially now the kids are still young to enjoy it. And the idea of spending time somewhere in the middle of nowhere, without lots of people, suddenly sounded very appealing.

Because that's what we wanted. We both love living in the city. We love the hustle and bustle, restaurants, shops, everything in walking distance. But if we're buying an escape, we want to be country side, away from everything, somewhere with gorgeous views preferably. Bonus if there was surf around (hubby will always remain a surfie boy of course) but not a must. Fun fact: hubby's requirement was to be able to have enough land to have a goat. For some weird reason he is fascinated by goats. They're cute, I admit. I love animals. Not sure if I need a goat though!

While we still live in The Netherlands, Spain was our first choice. My husband speaks fluent Spanish (very convenient), we love the weather, the food, the wine and you can drive if you have to. We did lots of research and in the end settled on the area around Valencia. Why? Valencia is über cool. I am obsessed with its street art. I like how it's gorgeous yet understated, grungy, easy, friendly, 300 days of sunshine per year and it's very affordable. In fact, Valencia was recently voted as the number one city for expats to live (read full report here) by InterNations.


We started doing our research (we'd already been property hunting in France, and other areas of Spain) and got in touch with Valencia Property. Actually, we got in touch with many real estate agents (and when I say 'we' I mean my husband because speaking the language makes a big difference). Valencia Property is run by Brits (makes life a hell of a lot easier for me) that have been living in Spain for yonks. It's always hard to trust people when you buy property, especially real estate agents. Agents in Australia can be snakes (never take anything face value from them), agents in The Netherlands are so honest you wonder if they actually really want to sell you anything. Spain was totally new to us. David and Graham of Valencia Property were so incredibly nice to us, without us having to sign any paperwork or commit to exclusivity, it made us wary of a hidden catch. Initially anyway. We decided not to disclose hubby spoke Spanish fluently, to be able to hear what people spoke about behind our backs (what can I say, too much money at stake not to do your due diligence). Having gone through the entire process now, with the benefit of hindsight, I can wholeheartedly say that their attitude and belief that all good things come to those who make them happen couldn't be more true. I'd happily recommend them to anyone interested to buy in Valencia (just tell them I sent you).


Then the actual search. After all the pre-work, and short listing lots of properties, investigating all the legal requirements, and contacting lots of agents, we set off for Valencia. We rented a AirBnB in Cabañal, a folky neighbourhood by Valencia beach. Awesome place, vibrant area, great food, just not the place to be if you value your sleep at night. It was also the middle of summer, so incredibly hot, particularly wearing corona masks.

David had arranged an entire program of viewing properties for us which was just awesome. We saw a few properties with different agents but they simply didn't fit the bill. So after a few days we decided we'd only see properties with David, who kept arranging new properties for us to see (after we changed search areas). David also arranged appointments with a trustworthy lawyer and bank manager for us. Incredibly useful as well since you need both in order to buy property. You need a Spanish fiscal number, which is normally not hard to obtain from a Spanish embassy in your own country, EXCEPT in corona times. That made it impossible. David arranged for our lawyer to complete our paperwork, which went all without a hitch. A little scary at first, as doing official things in Spain the 'Spanish way' is a little scary, but we decided to have a little faith (after checking the lawyer's paperwork and credentials). And the legal papers appeared in our inbox while we were in Spain still.

But where?

Initially we looked for property in Náquera, an area in the mountains next to Valencia, hugely popular by rich Valencians to have a weekender as it's a couple of degrees cooler than the city. I just couldn't love it. We saw some nice properties albeit in urbanisations. An urbanisation is a group of apartments, townhouses or villas organised and grouped into urbanisations, much like estates, which are small communities within themselves. These urbanisations are often gated with on-site security. Living in an urbanisation can offer many advantages over living in a property on its own. While some people love that, we were just not into it. I prefer my own property, my own rules, and the more 'raw' feeling of country living. Doesn't have to be entirely off the grid, but it certainly needs to feel like you're part of the elements. Having said that, it wasn't the concept or urbanisations that put me off in Náquera (in fact, we saw a gorgeous home we almost placed a bid on), it was the mountains! I get claustrophobic of high mountain tops and freak out at cliff and steep drive ways. Not my thing. I wanted views, definitely, but don't need to be up high to get them. I preferred the rolling pastures of orange trees more inland. Luckily hubby agreed.

So we set off to Vilamarxant, and the areas around it. Being there, different parts of the days, got us excited. That's what we were looking for. Gorgeous surrounds, cute little village, beautiful sun sets, nice properties, 20 mins from the airport and only 30 mins to Valencia city itself. Plus, it was a lot cheaper than Náquera. Bonus!

Falling in love

We've bought a fair few houses in the past. And I know exactly when I want to have a place, it just feels right then. I can make a judgment call within a few minutes of setting foot in a property. We know what we look for. Usually we both feel exactly the same about a place which is lucky. The moment we entered the country home that we can now call our own, I fell in love. The setting, the tranquility, the cute pink house, the pool, the views, the orchard and the squirrels. It was exactly what we had pictured. We instantly named the house VILLA ARDILLA (the squirrel house). And even though we saw a few more houses after this one, I knew I had to have it. And, it would easily house a goat if we wanted to. 😉

The owners were keen to sell to us and we soon settled on a price. We couldn't be happier and started the ball rolling to get the actual keys and start living the dream.

Are you curious what happened next? Curious about the house? What it looks like on the inside? What I am going to do with it? Then stay tuned for my next blog!

Liefs, Marieke

En toen kochten we zomaar een villa in Spanje!

🇳🇱 Gewoon zo maar. Tenminste zo leek het voor de buitenwereld. De realiteit is dat het duidelijk behoorlijk wat werk, onderzoek, vasthoudendheid en lef vereiste. Oh, en geld, laten we dat niet vergeten.

Hubby en ik zijn vastgoedbeleggers. We houden van huizen. Echt. Eerlijk gezegd is het in Australië een stuk gemakkelijker om vastgoedbeleggingen aan te houden dan in Nederland. De juridische en fiscale systemen zijn anders opgezet. Het is moeilijk om op de huizenmarkt te starten, maar als je dat eenmaal doet, is het vrij eenvoudig om een ​​tweede woning te kopen. Dus waar Nederlanders kiezen voor aandelen als ze willen investeren, gaan Australiërs meestal voor vastgoedbeleggingen. Dat gezegd hebbende, het is niet onmogelijk in Nederland. We zijn erin geslaagd om er met succes een te bemachtigen in Haarlem (lees hier meer) maar ik denk dat dat waarschijnlijk is waar het eindigt voor ons, voor zover het vastgoedbeleggingen in Nederland betreft.

Dromen van een vakantiehuis

We hebben altijd gedroomd van een vakantiehuis. Ergens om naar toe te ontsnappen. Iets totaal anders dan normaal. Iets dat van ons zou zijn, en niet met opzet gekocht om te verhuren. We konden het echter nooit helemaal kunnen rechtvaardigen; je geeft veel geld uit om er niet altijd te zijn. En we houden van reizen over de hele wereld. Zouden we dat nog steeds doen als we ergens een idyllisch vakantiehuis hadden?

Toen sloeg de corona toe. En we realiseerden ons dat er van alles kan gebeuren. De wereld draait zonder waarschuwing alles op zijn kop. Het leven is kort, toch? Als we echt iets willen, moeten we er gewoon voor gaan. Zeker nu de kinderen nog jong zijn om ervan mee te kunnen genieten. En het idee om ergens in the middle of nowhere tijd door te brengen, zonder veel mensen om ons heen, klonk ineens heel aantrekkelijk.

Want dat is wat we wilden. We houden allebei van het leven in de stad. We houden van de drukte, restaurants, winkels, alles op loopafstand. Maar als we een vakantiehuisje kopen, willen we op het platteland zijn, weg van alles, ergens met bij voorkeur een prachtig uitzicht. Bonus als er in de buurt werd gesurft (manlief blijft natuurlijk altijd een surfieboy) maar dat was geen must. Leuk weetje: de eis van manlief was om genoeg land te hebben om een ​​geit te hebben. Om de een of andere rare reden is hij gefascineerd door geiten. Ze zijn schattig, dat geef ik toe. Ik hou van dieren. Ik weet echter niet zeker of ik een geit nou zo nodig vind...

Terwijl we nog in Nederland wonen, was Spanje onze duidelijk eerste keuze. Mijn man spreekt vloeiend Spaans (erg handig), we houden van het weer, het eten, de wijn en je kunt rijden als het moet. We hebben veel vooronderzoek gedaan en uiteindelijk hebben we ons in het gebied rond Valencia gevestigd. Waarom? Valencia is übercool. Ik ben geobsedeerd door de graffiti. Ik hou van hoe het prachtig maar toch ingetogen is, grungy, gemakkelijk, vriendelijk, 300 dagen zon per jaar en het is zeer betaalbaar. Toevallig is Valencia onlangs door InterNations uitgeroepen tot de nummer één stad voor expats om te wonen (lees het volledige rapport hier).


We begonnen met onze research (we waren al op jacht naar onroerend goed in Frankrijk en andere delen van Spanje) en kwamen in contact met Valencia Property. Eigenlijk spraken we veel makelaars (en als ik 'wij' zeg, bedoel ik mijn man omdat het spreken van de taal toch echt wel een groot verschil maakt). Valencia Property wordt gerund door Britten (maakt het leven een stuk gemakkelijker voor mij) die al jaren in Spanje wonen. Het is altijd best lastig om mensen te vertrouwen als je onroerend goed koopt, vooral makelaars. Makelaars in Australië kunnen echt hufters zijn (vertrouw nooit iets op het eerste gezicht), makelaars in Nederland zijn zo eerlijk dat je je afvraagt ​​of ze je echt iets willen verkopen. Spanje was totaal nieuw voor ons. David en Graham van Valencia Property waren zo ongelooflijk aardig voor ons, zonder dat we papierwerk hoefden te ondertekenen of ons aan exclusiviteit moesten verbinden. Het maakte ons op onze hoede voor een addertje onder het gras. In eerste instantie in ieder geval. We besloten van te voren om niet te onthullen dat manlief vloeiend Spaans sprak, om te kunnen horen waar mensen achter onze rug over spraken (tja, er staat te veel geld op het spel om je due diligence niet te doen, toch?). Achteraf gezien, nu ik het hele proces heb doorlopen, kan ik van ganser harte zeggen dat hun houding van 'wie goed doet goed ontmoet', ook echt mijn ervaring is. Ik zou ze zo aanbevelen aan iedereen die in Valencia wilt kopen (zeg maar dat ik je heb gestuurd).


Dan de eigenlijke zoektocht. Na al het voorbereidende werk en een lijst met veel koophuizen, het researchen van alle wettelijke vereisten en het bellen en mailen van veel makelaars, vertrokken we richting Valencia. We huurden een AirBnB in Cabañal, een volkswijk aan het strand van Valencia. Geweldige plek, levendige omgeving, heerlijk eten, maar zeker niet de plek om te zijn als je je nachtrust op prijs stelt.😳 Het was ook midden in de zomer, zo ongelooflijk heet, vooral met coronamaskers op.

David had een heel programma met bezichtigingen voor ons geregeld, wat echt helemaal top was. We hebben een paar panden gezien met andere makelaars, maar die waren het gewoon net niet. Zowel de huizen als de makelaars niet. Dus na een paar dagen besloten we dat we alleen naar huizen zouden kijken met David, die steeds weer nieuwe bezichtigingen voor ons regelde (nadat we van zoekgebied waren veranderd). David regelde ook afspraken met een betrouwbare advocaat en bankdirecteur voor ons. Ongelofelijk handig ook omdat je beiden hard nodig hebt om een huis te kopen in Spanje. Je hebt een Spaans fiscaal nummer nodig, dat normaal gesproken niet moeilijk te verkrijgen is bij de Spaanse ambassade in Den Haag, BEHALVE in corona-tijden. Dat maakte het onmogelijk. David zorgde ervoor dat onze advocaat ons papierwerk afrondde, en dat verliep zonder problemen. Een beetje spannend in het begin, aangezien het doen van officiële dingen in Spanje op de 'Spaanse manier' een beetje eng is, maar we besloten op wat vertrouwen te gokken (nadat we het papierwerk en de referenties van de advocaat hadden gecontroleerd). En de juridische papieren verschenen in onze inbox terwijl we nog in Spanje waren. Gelukkig maar.

Maar waar dan?

Aanvankelijk zochten we naar huizen in Náquera, een gebied in de bergen naast Valencia, enorm populair bij rijke Valencianen om een ​​weekendje weg te gaan, aangezien het een paar graden koeler is dan de stad (heel fijn in de zomer). Ik deed mijn best maar kon er gewoon niet van houden. We hebben een aantal mooie huizen daar gezien, allemaal in urbanisaties. Een urbanisatie is een groep appartementen, herenhuizen of villa's die georganiseerd en gegroepeerd zijn in urbanisaties, net als 'estates', die op zichzelf kleine gemeenschappen zijn. Deze urbanisaties worden vaak afgesloten met on-site beveiliging. Wonen in een urbanisatie kan veel voordelen bieden. Sommige mensen vinden dat super, wij vinden dat niks. Ik geef de voorkeur aan mijn eigen huis, mijn eigen regels en het meer 'rauwe' gevoel van het landleven. Het hoeft niet helemaal off the grid te zijn, maar het moet zeker aanvoelen alsof je deel uitmaakt van de natuurlijke elementen. Dat gezegd hebbende, het was niet het concept van de urbanisaties die me afschrokken in Náquera (we zagen zelfs een prachtig huis waar we bijna een bod op plaatsten), het waren gek genoeg de bergen! Ik word een beetje claustrofobisch van die hoge bergtoppen en krijg de zenuwen van kliffen en steile opritten. Niet mijn ding. Ik wilde absoluut een mooi uitzicht, maar ik hoef niet hoog te zitten om ze te krijgen. Ik gaf de voorkeur aan de glooiende velden van sinaasappelbomen meer landinwaarts. Gelukkig was manlief het daarmee eens.

Dus vertrokken we naar Vilamarxant en de gebieden eromheen. En we werden heel enthousiast. Dat is wat we zochten. Prachtige omgeving, schattig dorpje, prachtige zonsondergangen, mooie huizen, 20 minuten van de luchthaven en slechts 30 minuten naar de stad Valencia zelf. Bovendien was het een stuk goedkoper dan Náquera. Bonus!


We hebben in het verleden behoorlijk wat huizen gekocht. En ik weet precies wanneer ik een huisje wil hebben, want het voelt dan gewoon goed. Ik kan binnen een paar minuten een oordeel vellen. We weten waar we naar zoeken. Meestal voelen we allebei precies hetzelfde over een bepaald plekje. Mazzel! Op het moment dat we het land opkwamen dat we nu het onze mogen noemen, werd ik verliefd. De omgeving, de rust, het schattige roze huisje, het zwembad, het uitzicht, de boomgaard en de eekhoorntjes. Het was precies wat we ons hadden voorgesteld. We noemden het huis meteen VILLA ARDILLA (het eekhoornhuis). En hoewel we na deze nog een paar huizen zagen, wist ik dat ik deze moest hebben. En er kon gemakkelijk een geit bij.😉

De eigenaren wilden graag verkopen en al snel werden we het eens over een prijs. We konden niet gelukkiger zijn en begonnen meteen met het proces om ook daadwerkelijk de sleutels te krijgen en onze droom waar te maken.

Benieuwd wat er sindsdien is gebeurd? Benieuwd naar het huis? Hoe het er van binnen uitziet? Wat ga ik ermee ga doen? Kijk dan uit naar mijn volgende blog!

Liefs, Marieke