Buying a house in Spain (2)

And then what?

As you could read in my previous post, we just BOUGHT A HOUSE IN SPAIN! Oh Em Gee! So we gathered a team, did the search, found an amazing place in Vilamarxant (Valencia, Spain), made an offer, reached an agreement, completed the paperwork and....... went home. That's right, holiday time was over and we had to head home. No idea how exactly settlement periods work in Spain. Yes, we agreed on a date for the final signing of the deed, but (as it turned out) that was 'open to interpretation' and a 'guide only'. Awesome for planning purposes and OCD control freaks like myself. Not. Plus, let's not forget we're still in the middle of the corona pandemic. We had already anticipated that perhaps we couldn't make it back to Valencia whenever we wanted and had arranged a power of attorney through our lawyer; he could sign the paperwork in our absence.


The idea was to return in the autumn holidays, sign papers, get the keys, and spend a week in bliss (and mess, as the house was bought with the whole kit and kaboodle, 4 decades worth of 'stuff' from the previous owners). Obviously we couldn't travel as our flights got cancelled. A good thing in hindsight as the paperwork wasn't done in time. Spanish bureaucracy is slow at best of times, add in corona and it's snail speed.


Good to go!

Early November we received the good news from our lawyer that everything was good to go, and if we could hop on a plane within the next few days to sign the deeds to the property. BUT HOW?? We decided hubby would go. He speaks fluent Spanish (all paperwork was in Spanish) and lots had to be arranged (the property is nearly off the grid, and electricity/gas/solar/wifi/pool etc is not that straight forward). We knew that the elderly vendors were very keen to meet us to explain all the ins and outs. Plus, we needed to arrange a caretaker for the 3000 sqm land to avoid returning to a jungle. So hubby booked a flight, and got mentally prepared for the quarantine period upon return. You must know, that in Vilamarxant there hardly is any corona (8 confirmed cases in the entire village of 30.000), plus the property itself is in the middle of nowhere with nothing but orchards and squirrels. The plane was empty, the airport sterile; if you ask me, hubby was much better off than the rest of the family, left behind in corona epicentre downtown Haarlem. But man, was I jealous! A dream come true and I can't bloody go!


Keys!

Hubby has been a star. Arranged for the deeds, milked everyone for information, got lovely old Luis to explain everything there was to know, became friends in the process (paella waiting for the whole family upon our return), arranged for water (comes from a well, not town water), arrange for electricity (usually solar), learnt about the pool (well water without chemicals that you replace every few weeks, and then use to flood the orchard) and had meetings with gardeners. The land was in perfect shape, albeit a little overgrown. Obviously we have to maintain this good record. And we wanted to trim a few trees a little. The house overlooks the mountains of Sierra Calderona, obviously we want to be able to see the sun go down behind the mountains. So the huge olive trees would need a hair cut. I know right, I am chopping down olive trees. Sacrilege in The Netherlands, but so plentiful in Spain. We've got tons. Just like orange trees, lemon, grapefruit, pomegranate, figs, almonds, you name it. Hubby collected his entire first day breakfast from the garden. How cool is that?


The house

Then about the house itself. When we went looking for houses our main priority was the setting. As you spend a lot of time outdoors. Of course, I do like a nice house... but you can make something decent out of lots of places. We saw many houses. And some were like concrete huts, some decent, some with little space, some with lots of space, invariably tiny kitchens and shitty bathrooms, most with cool tiles and Spanish features. Most of these country homes are used as weekenders, so not an awful lot of attention to modern comforts or any decor styling really.


This house was different. I fell in love the moment I saw it. It was pink, it had the lime stone facade, it had the terraces, the views and the pool. And an orchard with lots of fruit trees. Plenty of storage, and outbuildings to convert in something cool. It was private, yet not completely abandoned. In the middle of nowhere, yet walking distance to town. I loved it. Yes, it had the quirky features. Decades of enjoyment of many generations of the same family left it with undoubtedly many memories and lots of junk. But the bones were great. This house was loved. The bones were great, the finishes of good quality. The kitchen was big, 4 bedrooms in the main house and 2 (!) bathrooms. It had stone feature walls and a wooden fire burner. I was sold. This was the place for us. Luckily hubby felt the same.



A quirky hotel

The previous owners rock. They left the place as if it was a hotel. Towels on the bed, linen in neat little piles, and cava in the fridge. How cute! I had totally planned for sifting through full cupboards of crap but they had (luckily) emptied them, except for the ones in the living and dining, that are full of curiosities (I can write an entire blog about those and maybe I will!). Check out the video for a tour of the inside of the house by our real estate agent David, made during the pre inspection the day before we got the keys, below. Pay special attention at the quirky stuff that made us laugh!

Garden work

Hubby spent a few productive days up there but we haven't been there since. Obviously. And I cannot wait. In my mind I have decorated every single room already and built pergolas over the pool. Anyway, in our absence the gardener has started working on opening up the view for us, and maintaining the garden. A few trees have to go for safety reasons, and others just need a winter chop.


We can now see the over the tree tops from the pool deck. See the before and afters here:

And from the terrace across the house we can view the mountains again:

Can't wait!

Needless to say I have tons of ideas. I just need to get there! Fingers crossed it can happen soon. I will take you along on the journey!


Liefs, Marieke

En toen wachten...

Zoals je in mijn vorige post kon lezen, hebben we dus net EEN HUIS IN SPANJE GEKOCHT! Oh Em Gee! We verzamelden een team om ons heen, deden de zoektocht, vonden een geweldige plek in Vilamarxant (Valencia, Spanje), deden een bod, bereikten een overeenkomst, tekenden het papierwerk en ....... gingen naar huis. Yep, de vakantie was voorbij en we moesten naar huis. Geen idee hoe de overdrachtsprocedure precies werkt in Spanje. Ja, we hadden een datum afgesproken voor de definitieve ondertekening van de akte, maar (zo bleek) was dat 'open voor interpretatie' en een 'alleen richtlijn'. Geweldig voor de plannen en ocd-controlefreaks zoals ik. Niet dus. En laten we niet vergeten dat we nog steeds midden in de corona-pandemie zaten. We hadden al verwacht dat we misschien niet terug konden komen naar Valencia wanneer we maar wilden en hadden via onze advocaat een volmacht geregeld; hij kon de papieren voor ons ondertekenen als dat nodig mocht zijn.


Het idee was om terug te keren in de herfstvakantie, papieren te ondertekenen, de sleutels te halen en een week in gelukzaligheid (en rotzooi, want het huis werd gekocht met de hele inventaris, 4 decennia aan 'meuk' van de vorige eigenaren ). Maar we konden natuurlijk niet want onze vluchten werden geannuleerd. Achteraf gezien best mazzel, want de papierhandel was toch niet op tijd klaar. De Spaanse bureaucratie is in het beste geval traag, voeg corona er aan toe en het is een slakkengang.


Eindelijk!

Begin november ontvingen we het goede nieuws van onze advocaat dat alles in orde was, en of we binnen een paar dagen op het vliegtuig konden stappen om de akte te ondertekenen. HOE DAN?? We besloten dat hubby zou gaan. Hij spreekt vloeiend Spaans (al het papierwerk was in het Spaans) en er moest veel worden geregeld (het pand is bijna volledig off the grid en elektriciteit / gas / zonne-energie / wifi / zwembad enz. is dus niet zo eenvoudig). We wisten dat de al wat oudere verkopers heel graag met ons kennis wilden maken om alle ins en outs uit te leggen. Bovendien moesten we een tuinman regelen voor het stuk land van 3000 m2 om te voorkomen dat we terug zouden keren naar een jungle. Dus manlief boekte een vlucht en bereidde zich mentaal voor op de quarantaineperiode bij terugkeer. Je moet weten dat er in Vilamarxant nauwelijks corona heerst (8 bevestigde gevallen in het hele dorp van 30.000), en het landgoed zelf ligt in de middle of nowhere met alleen maar boomgaarden en eekhoorns. Het vliegtuig was leeg, de luchthaven verlaten en steriel; als je het mij vraagt, had hij het veel beter dan de rest van de familie, achtergelaten in corona epicentrum centrum Haarlem. Maar man, wat was ik jaloers! Onze droom die uitkomt en ik kan gewoon niet gaan!


Sleutels

Hubby is een kanjer. Papierhandel geregeld, iedereen gemolken voor informatie, de lieve oude Luis gevraagd om alles uit te leggen wat er te weten viel, (ze werden ondertussen dikke vriendjes en paella wacht op het hele gezin bij onze terugkeer), water geregeld (komt uit een bron, geen leidingwater), gezorgd voor elektriciteit (meestal zonne-energie), leerde over het zwembad (bronwater zonder chemicaliën dat je om de paar weken vervangt en vervolgens gebruikt om de boomgaard onder water te zetten) en had ontmoetingen met tuinmannen. Het land was in perfecte staat, zij het een beetje overwoekerd. Dit moeten we uiteraard behouden. En we wilden een paar bomen een beetje snoeien. Het huis kijkt uit over de bergen van Sierra Calderona, uiteraard willen we de zon achter de bergen kunnen zien ondergaan. Dus de enorme olijfbomen moeten gekortwiekt worden. Ik weet het, ik hak olijfbomen om (nou ja, niet om hoor, alleen beetje korter). Heiligschennis in Nederland, maar zo talrijk in Spanje. We hebben er zat. Net als sinaasappelbomen, citroen, grapefruit, granaatappel, vijgen, amandelen, noem maar op. Hubby haalde zijn ontbijt gewoon uit de tuin. Hoe cool is dat?


Het huis

Dan over het huis zelf. Toen we op zoek gingen naar huizen was onze belangrijkste prioriteit de setting. Omdat je veel buiten bent. Natuurlijk hou ik wel van een mooi huis ... maar je kunt van veel plekken iets fatsoenlijks maken. We hebben veel huizen gezien. En sommige waren net betonnen hutten, sommige fatsoenlijk, sommige met weinig ruimte, sommige met veel ruimte, steevast kleine keukens en waardeloze badkamers, de meeste met coole tegels en Spaanse elementen. De meeste van deze landhuizen worden gebruikt als weekenders, dus zonder veel aandacht voor modern comfort of een een beetje stijl.


Dit huis was anders. Ik werd verliefd op het moment dat ik het zag. Het was roze, het had de kalkstenen gevel, het had de terrassen, het uitzicht en het zwembad. En een boomgaard met veel fruitbomen. Veel opslagruimte en bijgebouwen om iets cools van te maken. Het was privé, maar niet helemaal verlaten. In de middle of nowhere, maar toch op loopafstand van het dorpje. Ik vond het geweldig. Ja, het had de eigenzinnige kenmerken. Tientallen jaren plezier van vele generaties van dezelfde familie hebben veel herinneringen en meuk achtergelaten. Maar de botten waren geweldig. Dit huis was geliefd en de afwerking van goede kwaliteit. De keuken was groot, 4 slaapkamers en 2 (!) badkamers. Het had robuuste open stenen muren en een houten vuurbrander. Ik was verkocht. Dit was de plek voor ons. Gelukkig voelde manlief het net zo.



Hotel met curiosa

De vorige eigenaren zijn helemaal top. Ze hebben het huis achtergelaten alsof het een hotel was. Handdoeken op het bed, linnengoed in keurige stapeltjes en cava in de koelkast. Hoe schattig! Ik had al helemaal gepland om volle kasten met rotzooi te moeten doorzoeken, maar ze hadden die (gelukkig) leeggemaakt, behalve dan die in de woon- en eetkamer, die vol curiosa zitten (ik kan daar een hele blog over schrijven). Bekijk de video voor een rondleiding door het huis door onze makelaar David, gemaakt tijdens de voorinspectie de dag voordat we de sleutels kregen. Let vooral op de maffe items die ons zo aan het lachen maken!

Eerste tuinwerk!

Hubby bracht daar een paar productieve dagen door, maar sindsdien zijn we er niet meer geweest. Helaas. En ik kan niet wachten. In gedachten heb ik elke kamer al ingericht en pergola's boven het zwembad gebouwd. Hoe dan ook, tijdens onze afwezigheid is de tuinman begonnen met het openen van het uitzicht voor ons en het onderhoud van de tuin. Een paar bomen moeten om veiligheidsredenen weg, en andere hebben alleen een winter hair cut nodig.


We kunnen nu de over de boomtoppen vanaf het pooldeck zien. Zie het voor en na hier:

En vanaf het terras tegenover het huis hebben we weer uitzicht op de bergen:

Binnenkort...

Onnodig te zeggen dat ik echt vol ideeën zit. Ik moet er gewoon heen! Duimen maar dat het binnenkort zo ver is. Ik hou je op de hoogte!


Liefs, Marieke

206 views